خبرنگار مریوان

چرا شهر مریوان رسانه ندارد؟
شهر مریوان رسانه ای با تعریف  رسانه همگانی ندارد.
شهر مریوان رسانه خبری ندارد.
شهر مریوان رسانه تحلیل مسایل سیاسی اجتماعی فرهنگی اقتصادی  ویژه خودش را هم ندارد.
تنها رسانه شهر مریوان رادیو مریوان است.
و به نظر من رسانه یعنی مخاطب. اصلا ارتباط یعنی مخاطب.
اما رادیوی شهر مریوان مخاطب ندارد. شاید فقط چند راننده تاکسی شهری و مسافران احتمالی، دقیقه ای از برنامه هایش را بشنوند. آن هم شنیدن و نه گوش دادن!
شهر مریوان هیچ رسانه ای ندارد.

شهر مریوان حتی رسانه علمی و تخصصی هم ندارد.

یک نشریه زیست محیطی دارد که واقعا باید به پشتکار دست اندرکارانش تبریک گفت. با این همه این نشریه  فقط درباره محیط زیستمان می نویسد. لازم است. می دانیم. اما کافی نیست. عوامل زیادی باعث شده اند برد این رسانه در زمینه تخصصیش زیاد نباشد. از قطع و رنگ نشریه گرفته تا سطح مطالب منتشره و  کمبود کادر و محدودیت در نشر مطالب و... و از همه مهمتر این که نه در مریوان که همه جا نشریه تخصصی خریداران ویژه خودش را دارد و هیچ گاه عموم مردم مشتاق بحث های ویژه نبوده اند. پس "چیا" هم آن رسانه همگانی نیست که مریوان احتیاج دارد.
مدتی تابلو اعلاناتی که میان شهرداری و شورا و کانون سلامت ژین مشترک بود می خواست "رسانه مریوان" شود و هرچند زمینه و اجازه فعالیتش فقط بحث سلامت بود اما گه گداری به حاشیه هم می زد. متاسفانه آن هم رفت!

در مریوان خود مردم رسانه هستند. شنیدی دیروز یک پژو405 ... می گویند بازارچه... ندیدی چه تصادفی... می دانی چند نفر... احتمالا قرار است فردا...

در مریوان بازار شایعه همیشه داغ است و یکی از بزرگترین دلایلش نبود رسانه است. هرچند فقط یکی از کمترین کارکردهای رسانه کوچک کردن شعاع شایعه پراکنی و ایجاد امنیت روانی است و از مزایای وجود یک رسانه همگانی و البته موثق، صاحبنظران سخن ها فراوان گفته اند.

در اینترنت هم خبری از رسانه همگانی مریوان نیست. آن چه هست یا محدود یادداشت های شخصی است یا تلاش های ناکامی برای رسانه همگانی مریوان شدن. اکنون فرصت آن نیست که به بررسی سایت ها و وبلاگ های ایجاد شده توسط ساکنان مریوان بپردازیم اما امروز شاهد غیرفعال شدن پایگاه های مجازی فراوانی هستیم که می خواستند بخشی از کمبود رسانه را در مریوان جبران کنند. سایت رونان، سایت انجمن نمایش مریوان، سایت خبرنگار مریوان و... و وبلاگ های فراوانی که می آیند و زود می روند.

اگر در این میان کوشش های سایت خبرنگار مریوان را که تلاش داشت منبع خبری موثق شهر مریوان باشد بازخوانی کنیم به این نتیجه می رسیم که همه فعالیت های بدون پشتوانه مالی محکوم به شکست هستند. به طور خلاصه سرفصل هزینه ها شامل موارد زیر است:
- هزینه استخدام تمام وقت یا حتی پاره وقت خبرنگارانی دارای توانایی علمی و استعداد ذاتی.
- هزینه ثبت فضای مجازی
- هزینه طراحی
- هزینه تهیه و تولید خبر، گزارش، مصاحبه و مقاله.
- هزینه تهیه و ویراش عکس و فیلم
- هزینه رفت و آمد
- هزینه تبلیغات
-و...
و بسیاری هزینه های پیش بینی نشده دیگر توان هر فعالیت رسانه ای را از افراد مستقل می گیرد. این به جز هزینه های "معنوی" و غیر مادی است که صاحبان رسانه باید بپردازند!
حالا اگر این هزینه ایجاد یک پایگاه اطلاع رسانی مجازی است، باید هزینه های یک نشریه چقدر سرسام آور باشد؟

برمی گردیم به پرسش اصلی:

چرا شهر مریوان رسانه ندارد؟
دلایلش گفته شد اما آیا این پایان کار است؟ به نظر من نه! 

چرا شهر مریوان رسانه نداشته باشد؟ در حالی که خبرنگاری شهروندی وجود دارد؟
خیلی ساده و عامیانه بگوییم خبرنگاری شهروندی یعنی هر وقت شما یک رویدادی مشاهده کردید یا شنیدید یا می دانید که رخ می دهد و این رویداد به نظرتان جالب و مهم بود را منتشر کنید. همین.
چرا شهر مریوان رسانه نداشته باشد؟ در حالی که همیشه دل هایی برای مریوان می تپد؟
چرا شهر مریوان رسانه نداشته باشد؟ در حالی که همه ما می توانیم یک شهروند خبرنگار باشیم؟
و اگر خبرنگار شدیم دیگر استخدام و تهیه وتولید خبر، بدون هزینه می شود. با استفاده از فضای وبلاگ هم دیگر از هزینه ثبت فضا و طراحی و تبلغیات هم خلاص می شویم.
چرا شهر مریوان رسانه نداشته باشد؟ در حالی که هر روز در این شهر خبری هست. حالا فعلا از مبانی تعیین و گزینش خبر می گذریم چون همه می دانیم که خبر یک چیزی است که همه علاقه داریم از آن مطلع شویم. حالا خبر یک تصادف باشد یا یک رویداد استثنایی یا درباره افراد مشهور و یا بر زندگی عده زیادی از ما تاثیر داشته باشد و یا تعداد و حجم آن خیلی زیاد باشد و یا در نزدیکی ما روی بدهد. خیلی ساده به این ها می گویند ارزش های خبری:دربرگیری- تضاد و برخورد- شهرت – استثنا و شگفتی- فراوانی - مجاورت

حالا قبل از همه چیز باید بدانیم چقدر از پیشنهاد ایجاد وبلاگ خبرنگاری شهروندی برای مریوان استقبال می شود تا بعد.